
Moshé procedió a repasar las
normas necesarias para asegurar las condiciones de una sociedad civilizada. En
cada ciudad debían nombrarse jueces y funcionarios locales, y la justicia debía
ser administrada correcta e imparcialmente. En consecuencia, un juez tenía
prohibido mostrar parcialidad o aceptar sobornos. Si un juez local encontrara
un caso muy difícil de resolver, debía derivarlo a una autoridad superior, es
decir, a los cohanim y la
Suprema Corte, con asiento en el Santuario. Su decisión era definitiva y la
negativa a acatarla podía ser castigada con la muerte.
Moshé vaticinó que
llegaría el tiempo en que los judíos desearían que los gobernara un rey, como
ocurría con otras naciones. Cuando esto sucediera, el rey debería ser un
israelita nativo elegido por D-s. No debería abusar de su poder para acopiar
muchos caballos, mantener un harén o acumular grandes riquezas, y tendría que
escribir una copia de la Torá, de modo que fuera temeroso de D-s y observante
de la Ley.
Después de enumerar
los presentes que debían recibir los sacerdotes para su sostén, Moshé dispuso
que si un cohén de otra ciudad llegara al Santuario, se le permitiría oficiar
junto con los demás cohanim y obtener parte de los obsequios que estos
recibían.
La
Torá prohíbe todas las formas
de superstición y "magia" practicadas por un adivino. Israel no tenía
necesidad de recurrir a tales trucos pues el Señor le proveería de inspirados
profetas surgidos de entre los propios israelitas. Ellos debían comunicarles la
voluntad de D-s. Los falsos profetas que hablaran en nombre de ídolos debían
ser castigados con la muerte. El falso vidente podía ser descubierto al no
cumplirse sus predicciones.
La recolocación de un
mojón para ampliar una propiedad era considerada robo. Antes de que alguien
pudiera ser convicto de un crimen, su acto criminal debía ser confirmado por
dos testigos, por lo menos. Si se descubría que un testigo había levantado
falso testimonio, debía recibir el castigo destinado a la víctima inocente.
Los israelitas no
debían atemorizarse antes de entrar en batalla contra un enemigo poderoso, pues
el Señor los protegería. Tres categorías de hombres estaban exceptuados del
servicio militar: el que recién habían construido una casa y aún no la había
inaugurado; el que habían plantado un viñedo pero no había alcanzado a
disfrutar de su producción, y el recién casado.
Antes de atacar una
ciudad hostil, Israel debía tratar de negociar una entrada pacífica, en cuyo
caso los habitantes se convertirían en sus subordinados. Sólo si este intento
pacífico fracasara, podía emprenderse la guerra. Si Israel venciese, todos los
hombres del ejército enemigo serían ejecutados, pero sus mujeres e hijos serían
dejados con vida. No debían destruirse los árboles frutales durante un asedio
si había otros alimentos disponibles, a fin de que continuaran beneficiando a
los nuevos habitantes de la ciudad conquistada.
Si se encontraba en el
campo el cuerpo de una persona asesinada y no se podía descubrir al asesino, la
responsabilidad por el asesinato recaía sobre la ciudad más cercana a la escena
del crimen. Como expiación, los jueces y ancianos de la ciudad, actuando en
nombre de los demás habitantes, debían sacrificar una vaquilla joven en un
valle no cultivado por el que pasaba una corriente de agua. Entonces debían
lavarse las manos en presencia de cohanim, atestiguar que de ningún modo eran
responsables por el asesinato y rezar solicitando el perdón del Señor.
Lilmod ULelamed
E N GA L
E G O
Moshé procedeu a repasar as
normas necesarias para asegurar as condicións dunha sociedade civilizada. En
cada cidade debían nomearse xuíces e funcionarios locais, e a xustiza debía ser
administrada correcta e imparcialmente. En consecuencia, un xuíz tiña prohibido
mostrar parcialidad ou aceptar sobornos. Si un xuíz local atopase un caso moi
difícil de resolver, debía derivalo a unha autoridade superior, é dicir, aos
cohanim e a Suprema Corte, con asento no Santuario. A súa decisión era
definitiva e a negativa a acatala podía ser castigada coa morte.
Moshé vaticinou que chegaría o tempo en que os
xudeus desexarían que os gobernase un rei, como ocorría con outras nacións.
Cando isto sucedese, o rei debería ser un israelita nativo elixido por D-s. Non
debería abusar do seu poder para amorear moitos cabalos, manter un harén ou
acumular grandes riquezas, e tería que escribir unha copia da Torá, de modo que
fose medorento de D-s e observante da Lei.
Logo de enumerar os presentes que debían recibir
os sacerdotes para o seu sostén, Moshé dispuxo que si un cohén doutra cidade
chegase ao Santuario, permitiríaselle oficiar xunto cos demais cohanim e obter
parte dos obsequios que estes recibían.
A Torá prohibe todas as formas de superstición e
"maxia" practicadas por un adiviño. Israel non tiña necesidade de
recorrer a tales trucos pois o Señor proveríalle de inspirados profetas
xurdidos de entre os propios israelitas. Eles debían comunicarlles a vontade de
D-s. Os falsos profetas que falasen en nome de ídolos debían ser castigados coa
morte. O falso vidente podía ser descuberto ao non cumprirse os seus
predicciones.
A recolocación dun mojón para ampliar unha
propiedade era considerada roubo. Antes de que alguén puidese ser convicto dun
crime, o seu acto criminal debía ser confirmado por dúas testemuñas, polo
menos. Si descubríase que unha testemuña levantara falso testemuño, debía
recibir o castigo destinado á vítima inocente.
Os israelitas non debían atemorizarse antes de
entrar en batalla contra un inimigo poderoso, pois o Señor protexeríaos. Tres
categorías de homes estaban exceptuados do servizo militar: o que recentemente
construíran unha casa e aínda non a inaugurou; o que plantaran un viñedo pero
non alcanzara a gozar da súa produción, e o recentemente casado.
Antes de atacar unha cidade hostil, Israel debía
tratar de negociar unha entrada pacífica, nese caso os habitantes
converteríanse nos seus subordinados. Só si este intento pacífico fracasase,
podía emprenderse a guerra. Si Israel vencese, todos os homes do exército
inimigo serían executados, pero as súas mulleres e fillos serían deixados con
vida. Non debían destruírse as árbores frutales durante un asedio si había
outros alimentos dispoñibles, a fin de que continuasen beneficiando aos novos
habitantes da cidade conquistada.
Si atopábase no campo o corpo dunha persoa
asasinada e non se podía descubrir ao asasino, a responsabilidade polo
asasinato recaía sobre a cidade máis próxima á escena do crime. Como expiación,
os xuíces e anciáns da cidade, actuando en nome dos demais habitantes, debían
sacrificar unha vaquilla nova nun val non cultivado polo que pasaba unha
corrente de auga. Entón debían lavarse as mans en presenza de cohanim,
testemuñar que de ningún modo eran responsables polo asasinato e rezar
solicitando o perdón do Señor.
Lilmod ULelamed