Moshé hace saber a los hijos de Israel que pueden
elegir entre recibir las bendiciones de D-s por observar Sus mandamientos o
sufrir Su anatema por rechazar Sus leyes. En los montes de G´rizim y Eival
se llevaría a cabo una ceremonia inmediatamente después de la entrada del
pueblo en Eretz Israel, durante la cual se informarían las consecuencias
de la bendición y la maldición.
Moshé expuso, después, una cantidad de leyes
religiosas, civiles y sociales cuyo objeto era regular la vida de la nación en
la Tierra Prometida. En primer lugar se ocupó del principio del culto
centralizado, dirigido contra la práctica idolátrica del culto individual en
cualquier sitio que fuere. todos los sacrificios debían ser traídos únicamente
al lugar elegido por Hashem. Esas porciones de ofrendas permitidas al cultor
profano debían ser comidas allí. Sin embargo, un animal destinado al consumo
ordinario antes que a una ofrenda podía ser sacrificado y comido en cualquier
lugar, a condición de que su sangre no fuese consumida.
Los b´nei Israel fueron advertidos de que
no imitasen los espantosos ritos de los canaaneos, entre los que se contaba el
sacrificio de niños vivientes a sus dioses. El falso profeta que intentase
tentarlos a fin de que adorasen ídolos, debía ser muerto. Todos los pobladores
de una ciudad que fuesen hallados culpables, después de la debida
investigación, de practicar la idolatría, tambíen debían ser muertos, y la
ciudad (llamada ir hanidájat) debía ser totalmente destruida a fuego.
Además se prohíbe causarse laceraciones en el cuerpo o en la cabeza en señal de
duelo.
En su condición de pueblo sacro, los israelitas
deben evitar comer cualquier alimento considerado abominable. Moshé, en
consecuencia, repasó las normas dietéticas que habían sido reveladas en el Sinaí.
Estableció que un segundo diezmo (maaser shení) de la producción anual
del suelo, que incluía granos, vino y aceite, debía ser traído por todo judío
al Santuario, a fin de ser consumido por él mismo en ese lugar. Cualquier
israelita que viviese demasiado lejos del Santuario como para llevar el maaser
sheiní podía traer su equivalente en dinero y disfrutar una comida festiva
con su familia y los leviím. al final del tercer y sexto año de cada
ciclo de sh´mitá, ese diezmo debía ser entregado a los pobres (maaser
oni) en casa antes de ser llevado al Santuario.
Al final de cada séptimo año (sh´mitá),
durante el cual la tierra debía permanecer en barbecho, "todo acreedor
remitirá lo que hubiere prestado a su prójimo; no lo exigirá de su prójimo o de
su hermano, por haberse pregonado la remisión del Señor". Esto no debe
desanimar a nadie ni impedirle prestar dinero al necesitado, "porque a
causa de esto te bendecirá el Señor, Tu D-s".
Además, un esclavo hebreo que hubiere sido vendido
en cautiverio debe ser liberado al comienzo del séptimo año: "Y cuando le
enviares de ti libre, no le enviarás con las manos vacías, sino que lo cargarás
liberalmente", a fin de posibilitarle el comienzo de una nueva vida. Si el
esclavo eligiera permanecer al servicio de su patrón, se le horadaría una oreja
por haber preferido la esclavitud a la libertad, contraviniendo el deseo de
Hashem.
Al ampliar las leyes relativas a las festividades
de Pésaj, Shavuot y Sucot, Moshé enfatizó que cada israelita varón debe
peregrinar tres veces al año hacia el Santuario, llevando consigo ofrendas,
"según su mano pudiere dar, conforme a la bendición que el Señor, tu D-s,
te haya dado".
Lilmod ULelamed
GALEGO
Moshé fai saber aos fillos de Israel que poden elixir
entre recibir as bendicións de D-s por observar Os seus mandamentos ou sufrir O
seu anatema por rexeitar As súas leis. Nos montes de G´rizim e Eival levaría a
cabo unha cerimonia inmediatamente logo da entrada do pobo en Eretz Israel,
durante a cal informaríanse as consecuencias da bendición e a maldición.
Moshé expuxo, despois, unha cantidade de leis relixiosas, civís e sociais cuxo
obxecto era regular a vida da nación na Terra Prometida. En primeiro lugar
ocupouse do principio do culto centralizado, dirixido contra a práctica
idolátrica do culto individual en calquera sitio que for. todos os sacrificios
debían ser traídos unicamente ao lugar elixido por Hashem. Esas porcións de
ofrendas permitidas ao cultor profano debían ser comidas alí. Con todo, un
animal destinado ao consumo ordinario antes que a unha ofrenda podía ser
sacrificado e comido en calquera lugar, a condición de que o seu sangue non
fose consumida.
Os b´nei Israel foron advertidos de que non imitasen os espantosos ritos dos
canaaneos, entre os que se contaba o sacrificio de nenos viventes aos seus
deuses. O falso profeta que intentase tentalos a fin de que adorasen ídolos,
debía ser morto. Todos os poboadores dunha cidade que fosen achados culpables,
logo da debida investigación, de practicar a idolatría, tambíen debían ser
mortos, e a cidade (chamada ir hanidájat) debía ser totalmente destruída a
lume. Ademais prohíbese causarse laceraciones no corpo ou na cabeza en sinal de
duelo.
Na súa condición de pobo sacro, os israelitas deben evitar comer calquera
alimento considerado abominable. Moshé, en consecuencia, repasou as normas
dietéticas que foran reveladas no Sinaí. Estableceu que un segundo diezmo
(maaser shení) da produción anual do chan, que incluía grans, viño e aceite,
debía ser traído por todo xudeu ao Santuario, a fin de ser consumido por el
mesmo nese lugar. Calquera israelita que vivise demasiado lonxe do Santuario
como para levar o maaser sheiní podía traer o seu equivalente en diñeiro e
gozar unha comida festiva coa súa familia e os leviím. ao final do terceiro e
sexto ano de cada ciclo de sh´mitá, ese diezmo debía ser entregado aos pobres
(maaser oni) en casa antes de ser levado ao Santuario.
Ao final de cada sétimo ano (sh´mitá), durante o cal a terra debía permanecer
en barbecho, "todo acredor remitirá o que houber prestado ao seu próximo;
non o esixirá do seu próximo ou do seu irmán, por haberse pregoado a remisión
do Señor". Isto non debe desanimar a ninguén nin impedirlle prestar
diñeiro ao necesitado, "porque por mor disto bendirache o Señor, O teu
D-s".
Ademais, un escravo hebreo que houber sido vendido en cativerio debe ser
liberado ao comezo do sétimo ano: "E cando lle enviares de ti libre, non
lle enviarás cunha man chea de nada e outra cousa de ningunha, senón que o
cargarás liberalmente", a fin de posibilitarlle o comezo dunha nova vida.
Se o escravo elixise permanecer ao servizo do seu patrón, se lle horadaría unha
orella por preferir a escravitude á liberdade, contraviniendo o desexo de
Hashem.
Ao ampliar as leis relativas ás festividades de Pésaj, Shavuot e Sucot, Moshé
salientou que cada israelita home debe peregrinar tres veces ao ano cara ao
Santuario, levando consigo ofrendas, "segundo a súa man puider dar, conforme
á bendición que o Señor, o teu D-s, deuche".
Lilmod ULelamed